27. okt, 2019

Tekst

T was mijn dag vandaag!

Wat ik zelden doe is op een zaterdag gaan winkelen, geloof me ik ken mijn beperkingen en weet waar mijn zwak punt ligt maar soms kan je niet anders.

Aan mijn vertrouwde winkel heb ik geen parkeerplaats dus ik rij naar een andere, parkeer netjes mijn auto op de voor mij toegestane plaats neem een kar en begin aan mijn winkel tocht in een drukke winkel waar iedereen duidelijk haast heeft.

Ik loop netjes in de rij om mijn producten in te laden, hier een duw daar een kar in mijn rug k weet dat dit al een foute beslissing was maar ik ga dapper door negeer de zuchten en blikken van de mensen en ga netjes in de rij aan de kassa aanschuiven.

K zie de mensen naar me kijken dus ik hou mijn hooft netjes omlaag en probeer niet op te vallen, hoe meer ik dat probeer hoe erger ik begin te beven, achter mij staat een koppel waarvan de vrouw zegt amai die heeft ook goed gezopen, nog negeer ik deze mensen.

Aan de kassa laad ik mijn spullen op de band en weer krijg ik een giftige opmerking, mijn bloed kookt bijna, ik weet het ik ben niet snel maar ik betaal ook belastingen en ik ben een mens dus ik heb recht van naar de winkel te aan waar en wanneer ik dat wens.

Als die madam tegen mij rijdt en zegt mens ga eens wat sneller vooruit terwijl ik in de file aan de kassa sta kan ik me even niet inhouden en geloof me ik kan dan wel bibberen en niet snel zijn maar aan mijne mond en mijne woordenschat mankeert niks en wie mij kent weet dat.

 K heb netjes mijn winkelwaren laten liggen en k ben door ge gaan, ik drink nooit! Ik bibber door mijn ziekte PARKINSON en ik hoef van gene mens commentaar te krijgen