27. okt, 2016

Foto

K heb nu ongeveer 10 jaar een ongewilde , ongenodigde gast die te pas en te onpas in mijn rugzak zit . Ik kan die rugzak wassen , stomen , strijken hij is er en hij blijft , soms heel duidelijk andere keren onzichtbaar maar steeds op de loer om mij duidelijk te maken dat ik met hem rekening moet houden .
Na 4 jaar de diagnose te hebben gehad vond de neuroloog t beter van op ziekenkas te gaan om de stress en dergelijke te vermijden .Na een paar maanden werd ik opgeroepen voor controle gewapend met mijn dossier melde ik me bij de dokter aan 8.30 niet mijn beste uur want dan werkt mijn medicatie nog niet .Klein en nietig zat ik in de wachtkamer tot ik binnen zou geroepen worden, nu moet ik zeggen door de stress voor het onbekende wat me te wachten stond was ik stijf en beefde ik schuifelde dus zijn spreekkamer in gaf al bevend mijn dossier af.
Na t echt aandachtig gelezen te hebben bekeek hij me je zag het medeleven op zijn gezicht staan vertelde hij me dat ik vrij jong was en dat het een vreselijke ziekte was , ik beaamde dat volledig en vertelde hem dat het moeilijk was om de medicatie op punt te krijgen en ik van heel die ziekte eigenlijk weinig verstond de ene moment was ik redelijk goed en dit kon plots omslagen naar een tijd van me bijna niet kunnen bewegen . Hij schudde met zijn hoofd en begon mij uitteleggen wat de ziekte inhield van fase 1 tot fase 5 en dat genezen der niet in zat , ik me t moest realiseren dat ik alleen maar slechter zou worden , ik knikte maar want spreken zat er bijna niet in . Stom verbijsterd was ik toen hij op einde van t gesprek vroeg wanneer ik terug zou kunnen gaan werken waarop ik hem kalm heb geantwoord als ik genezen ben he dokter